Interstellar: Ορίζει ένα νέο είδος επιστημονικής φαντασίας

Κριτικός κινηματογράφου, όχι. Φανατικός οπαδός της εικόνας και της επιστημονικής φαντασίας, ναι. Πτυχίο στα περί Star Trek και Doctor Who, ασφαλώς. Ε, λοιπόν, το Interstellar με έκανε να σκίσω τις περγαμηνές μου. Είναι η πρώτη φορά που ταινία διαπραγματεύεται με τέτοιο τρόπο και τόσο ολοκληρωμένα έννοιες όπως οι σκουληκότρυπες, οι μαύρες τρύπες, οι διαστάσεις, ο χρόνος και η βαρύτητα. Μάλιστα πηγαίνει πιο μακριά και από την πιο ζωηρή κινηματογραφική φαντασία. Ok, αν με πιέσετε θα παραδεχτώ ότι υπάρχουν πολλά επιμέρους στοιχεία που έχουν ήδη αναφερθεί στις παραπάνω σειρές αλλά όχι σε τέτοιο βάθος, και φυσικά όχι με τόσο προηγμένα εφέ.

Σε αυτούς που έχουν την ίδια τρέλα θα πω ότι η θέαση της συγκεκριμένης ταινίας είναι must. Τα πλάνα του διαστήματος είναι εξαιρετικά, απολαυστικά και «αληθοφανέστατα». Η ιστορία πίσω στην γη μπορεί να διαθέτει αρκετή δόση χολιγουντιανού δράματος αλλά σώζεται από ένα καστ αξιόλογων ηθοποιών. Ο Matthew McConaughey μπορεί να άρχισε από μελιστάλακτες ιστορίες αλλά μετά το ρεσιτάλ του True Detective συνεχίζει να αποδεικνύει την υποκριτική αξία του.
Το αποτέλεσμα αν και φτάνει στα 170 λεπτά διάρκειας δεν είναι κουραστικό στον θεατή. Στο οικιακό φορμά του Blu-ray θεωρείται πολύ επιτυχημένο σε πωλήσεις γιατί αφενός είναι συλλεκτικό του είδους αλλά σίγουρα και η θέαση μία φορά στον κινηματογράφο δεν φτάνει για να εμπεδωθούν όλες οι έννοιες. Ερωτηματικά; Εκατοντάδες. Απαντήσεις; Σε πολλά σημεία αμφίβολες παρά την συμβολή του σημαίνοντος θεωρητικού φυσικού Kip Thorne. Επιτυχής προσπάθεια συγκίνησης του γυναικείου πληθυσμού; Σε πολύ μεγάλο βαθμό. Απολαυστικά 170 λεπτά και κάτι που δεν έχετε ξαναματαδεί; Σίγουρα. Τι άλλο θέλετε; Αυτό δεν είναι το νόημα του κινηματογράφου;

Με τις καλοκαιρινές ζέστες δώστε λίγη προσοχή στα μηχανάκια σας

Με τα πρόσφατα τριαντάρια φεύγα που έπιασε η θερμοκρασία ήλθε στο προσκήνιο ένα καθαρά καλοκαιρινό πρόβλημα, αυτό της υπερθέρμανσης των μηχανακίων του ψηφιακού ζην. Η σωστή ψύξη των ηλεκτρονικών συντρόφων της ζωής μας είναι κάτι που δεν πρέπει να παραμελούμε όταν οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν. Μάλιστα όταν η ψύξη αυτή είναι ενεργή μέσω ανεμιστήρων χρειάζεται να δώσουμε λίγη περισσότερη προσοχή και να μπούμε σε μία διαδικασία συντήρησης.
Σήμερα, συσκευές όπως βιντεοπροβολείς, τηλεοράσεις πλάσμα, ενισχυτές, παιχνιδομηχανές, PC και φορητοί υπολογιστές διαθέτουν έναν ή περισσότερους ανεμιστήρες για την ψύξη τους. Έτσι είναι απαραίτητος ο καθαρισμός των εισαγωγών και των εξαγωγών αέρα για να μην καεί το μηχανάκι. Στην πιο απλή περίπτωση αγοράστε ένα σπρέυ πεπιεσμένου αέρα. Αν έχετε πολλά μηχανήματα και θέλετε κάτι πιο «επαγγελματικό», αγοράστε ένα μικρό ηλεκτρικό φυσητήρα. Έχουμε δει άριστα αποτελέσματα με αυτό το SKIL το οποίο διαθέτει ρυθμιζόμενη ταχύτητα περιστροφής μοτέρ αλλά εσείς μπορείτε να πάτε σε κάτι πιο προσιτό με «καρβουνάκια». Σε κάθε περίπτωση καθαρίστε τα μηχανήματα τουλάχιστον μία φορά το χρόνο και αν κατοικείτε σε «σκονισμένη» αστική περιοχή μία φορά το εξάμηνο ή ακόμα και πιο συχνά. Βέβαια όλοι οι καθαρισμοί του κόσμου δεν πρόκειται να βοηθήσουν όταν δεν είναι σωστός ο σχεδιασμός της ψύξης ή υπάρχει θέμα με ένα συγκεκριμένο εξάρτημα.

Δεν θα ξεχάσω τον βιντεοπροβολέα της Sharp που πήρε την άγουσα για την ανακύκλωση μετά από δύο καμένες λάμπες στις 400 ώρες η καθεμία. Ούτε την γενιά των «καυτών» επεξεργαστών Pentium 4 της Intel που ήθελαν ψύκτρες-ψυγεία και ανεμιστήρες-ελικόπτερα για να δουλέψουν σωστά. Ειδικά στα PC, καλό είναι το καλοκαίρι να προσέχετε όταν η θερμοκρασία δωματίου ανεβεί πάνω από 30 βαθμούς Κελσίου. Το καλύτερο σύστημα ψύξης με αέρα ανεβάζει την θερμοκρασία τουλάχιστον πέντε βαθμούς πάνω από την θερμοκρασία δωματίου. Αν η θερμοκρασία δωματίου είναι 36 βαθμοί τότε στην καλύτερη περίπτωση τα εσωτερικά του PC έχουν 41 βαθμούς και τοπικά γύρω- γύρω από συγκεκριμένα τσιπ, πολύ περισσότερους. Αν κάποιο εξάρτημα είναι στα όρια του τότε η αυξημένη θερμοκρασία θα το βοηθήσει να «τελειώσει» μία ώρα αρχύτερα. Ποια είναι τα σημεία προσοχής; Τα τσιπ υποστήριξης και οι σκληροί δίσκοι. Ειδικά οι σκληροί δίσκοι σπάνια απολαμβάνουν ψύξης και «ευρυχωρίας». Χρησιμοποιήστε ένα οποιοδήποτε προγραμματάκι που αναφέρει την θερμοκρασία του δίσκου όπως αυτή αποτυπώνεται στις πληροφορίες SMART. Αν δείτε θερμοκρασία στο επίπεδο των 65 βαθμών Κελσίου και πάνω, κάντε μία άσκηση τοποθέτησης σε πιο ευάερο σημείο. Αν τα πράγματα δεν βελτιωθούν (δραστικά) πάρτε ένα αντίγραφο ασφαλείας και στείλτε τον στην ανακύκλωση. Έτσι θα τον προλάβετε πριν «σκάσει από την ζέστη». Ηθικό δίδαγμα: Εκτός από την συντήρηση και το ξεσκόνισμα των ανεμιστήρων δείτε λίγο και τα διαγνωστικά προγράμματα του PC σας τώρα το καλοκαίρι. Μπορεί να ανακαλύψετε το δικό σας «hot spot».

Δώστε επίσης ιδιαίτερη προσοχή στο παλιό σας PC. Ξέρετε αυτό που δουλεύει μέρα - νύχτα και δέχεται αγόγγυστα ότι είδους δοκιμές και επεμβάσεις σκέφτεστε κατά καιρούς χωρίς να έχει παρουσιάσει μέχρι σήμερα κανένα πρόβλημα. Παίξτε κάποιο παιχνίδι με έντονα γραφικά και αφού σβήσετε το PC, βγάλτε το από την πρίζα και αγγίξτε το κυρίως μεταλλικό σώμα του κουτιού ή το σώμα του τροφοδοτικού για να «ξεφορτιστείτε» από τον στατικό ηλεκτρισμό που ενδεχόμενα έχετε μαζέψει. Μετά προσεκτικά ακουμπήστε τις συνήθεις ζεστές επιφάνειες του PC, την ψύκτρα του επεξεργαστή, του τσιπσετ και του συνεπεξεργαστή γραφικών, καθώς και την επιφάνεια των σκληρών δίσκων. Αν «καίνε» στην επαφή αυτό σημαίνει ότι η θερμοκρασία τους έχει ανέβει πάνω από 50 βαθμούς και χρειάζεται επέμβαση με αύξηση ροής αέρα ή αντικατάσταση του εξαρτήματος. Στα υπόλοιπα μηχανήματα ο έλεγχος είναι πιο απλός. Ακουμπήστε το πάνω μέρος ή βάλετε το χέρι σας κοντά στην εξαγωγή αέρα μετά από πολύωρη ενασχόληση, για παράδειγμα μετά την αναπαραγωγή μίας ταινίας.

Προσαρμογή από αρχική δημοσίευση σε HiTECH και techblog.gr.

Θέλω εξωτερικό σκληρό δίσκο. Τι να προσέξω;

Γέμισε λοιπόν ο σκληρός δίσκος του PC με τραγούδια, φωτογραφίες, βίντεο και ταινίες. Δεν είναι όμως πρακτικό για χίλιους δύο λόγους να προστεθεί ένας ακόμα εσωτερικός σκληρός δίσκος. Πρέπει ο νέος δίσκος να είναι εξωτερικός. Εξάλλου σε έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο μπαίνουν εύκολα και τα αντίγραφα ασφαλείας του PC. Είναι όλοι όμως οι εξωτερικοί δίσκοι ίδιοι με μόνη διαφορά την χωρητικότητα και το κόστος ή υπάρχουν κάποια σημεία προσοχής;

1. Ο πρώτος μεγάλος διαχωρισμός είναι μεταξύ των «επιτραπέζιων» και των «φορητών» σκληρών δίσκων. Οι επιτραπέζιοι είναι συνήθως δίσκοι 3,5 ιντσών οι οποίοι διαθέτουν ένα περίβλημα τύπου βιβλίου ή τούβλου και δεν προορίζονται για να μεταφέρονται εδώ και εκεί. Οι φορητοί είναι συνήθως δίσκοι 2,5 ιντσών μικρότερης γενικά μέγιστης χωρητικότητας και ταχύτητας από ότι οι επιτραπέζιοι. Οι εξωτερικές διαστάσεις τους είναι μαζεμένες,
   
   χωράνε στην τσέπη και δεν χρειάζονται κατά κανόνα ξεχωριστή τροφοδοσία. Το κόστος τους είναι αυξημένο γιατί έχουν φτιαχτεί για να αντέχουν τις κακουχίες της καθημερινής μεταφοράς. Τέλος, η ταχύτητα τους είναι κατά κανόνα μικρότερη από αυτήν των επιτραπέζιων δίσκων.
2. Η δεύτερη κύρια διαφορά μεταξύ δίσκων είναι η τεχνολογία επικοινωνίας με τον υπολογιστή. Κατά κανόνα οι νέα γενιά διαθέτει συνδεσμολογία USB 3.0 (συμβατή και με USB 2.0) οπότε δεν υπάρχει κάποιος περιορισμός στην ταχύτητα μεταφοράς των δεδομένων λόγω συνδεσμολογίας. Όμως παλαιότερα ή πολύ προσιτά μοντέλα διαθέτουν μόνο συνδεσμολογία USB 2.0 οπότε η μέγιστη διαμεταγωγή είναι της τάξης των 35 MB/sec. Για μοντέλα που προορίζονται ειδικά για τον Mac βλέπουμε επίσης και συνδεσμολογία IEEE1394, ουπς συγγνώμη,  FireWire ή ακόμα και Thunderbolt. Πολύ πιο σπάνια συναντάμε πλέον και συνδεσμολογία eSATA.
   
   Σε αυτό το σημείο θα αναφέρουμε ότι οι μεμονωμένοι δίσκοι που διαθέτουν συνδεσμολογία δικτύου IP, είτε ενσύρματα μέσω Ethernet, είτε ασύρματα μέσω Wi-Fi, δεν αποτελούν καθαρές λύσεις αποθήκευσης αλλά λύσεις «προσωπικού σύννεφου» σε πολύ βασικό επίπεδο. Ο λόγος είναι ότι συχνά φιλοδοξούν να χαρακτηριστούν server ή NAS δανειζόμενοι πολλά δικτυακά στοιχεία από αυτές τις κατηγορίες μηχανών. Όμως δεν αποτελούν «καθαρόαιμους» server ή NAS γιατί δεν διαθέτουν καθόλου στοιχεία ασφάλειας δεδομένων.

Εκτός από τα δύο αυτά κύρια θέματα, υπάρχουν και αρκετές «δευτερεύουσες» ιδιαιτερότητες που συναντάμε ανά περίπτωση και στους εσωτερικούς σκληρούς δίσκους:

• Πλέον η πλειοψηφία των σκληρών δίσκων νέας κοπής χρησιμοποιούν την λεγόμενη τεχνολογία Advanced Format χρησιμοποιεί sectors των 4ΚΒ. Αυτό σε απλά ελληνικά δεν σημαίνει τίποτα εκτός και αν το λειτουργικό σας σύστημα είναι Windows XP, OS X με FAT32 ή συγκεκριμένες εκδόσεις του Ubuntu οπότε θα έχετε θέματα.
• Οι δίσκοι με χωρητικότητα πάνω από 2 ΤΒ συνήθως δεν αποτελούν πρόβλημα στους εξωτερικούς σκληρούς δίσκους μιας και δεν εκκινεί το λειτουργικό σύστημα από αυτούς αλλά σε ειδικές περιπτώσεις χρειάζεται προσοχή αν χρειάζεται να εμφανίζονται όλα τα 3 - 8 ΤΒ «μονοκόμματα».
• Η ταχύτητα διαμεταγωγής των εξωτερικών σκληρών δίσκων, έχουν δεν έχουν USB 3.0, Thunderbolt ή eSATA, συνήθως είναι μικρότερη από ότι των εσωτερικών γιατί απλά δεν χρησιμοποιούνται γρήγοροι σκληροί δίσκοι. Αν η ταχύτητα διαμεταγωγής ή ο μικρός χρόνος προσπέλασης είναι το ζητούμενο, τότε θα πρέπει να φτιάξετε ένα δικό σας εξωτερικό σκληρό δίσκο, αγοράζοντας έναν εσωτερικό δίσκο και μία εξωτερική θήκη. Αν ακολουθήσετε αυτήν την οδό (του μερακλή) μην χρησιμοποιήσετε πράσινους δίσκους όσο ελκυστικοί και να φαντάζουν λόγω χαμηλών θερμοκρασιών, κατανάλωσης και θορύβου.

Βέλτιστη λύση: για μη μεταφερόμενο εξωτερικό δίσκο διαλέξτε 3,5 ίντσες (με χωρητικότητα μέχρι 2 ΤΒ για παλιό PC) και συνδεσιμότητα USB 3.0. Για πολυταξιδεμένο εξωτερικό δίσκο επιλέξτε μέγεθος 2,5 ιντσών. Αν η χωρητικότητα δεν είναι θέμα διαλέξτε την μικρότερη δυνατή χωρητικότητα. Έτσι θα έχετε περισσότερες πιθανότητες να λειτουργήσει σε παλαιότερα PC χωρίς εξωτερική τροφοδοσία. Φυσικά μην ξεχάσετε ότι πλέον τα SSD δεν κοστίζουν πια μία περιουσία και αντέχουν τις κακουχίες της συνεχούς μετακίνησης. Επίσης τα USB sticks των 128 GB είναι πλέον μικρά σε μέγεθος, φορητά και σχετικά προσιτά.

Προσαρμογή από αρχική δημοσίευση σε HiTECH και techblog.gr.

How many more times (θα αγοράσω τους Led Zeppelin); Βινύλιο, CD, Hi-Res AUDIO

 
Στους ήχους των Led Zeppelin μυήθηκα προ αμνημονεύτων χρόνων από την μεσημεριανή ραδιοφωνική εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη. Σύντομα απετέλεσαν αυτό που ελληνικά λέμε my favorite band (όχι δεν τους βάζω στα passwords, ούτε στα password recovery :). Αποφάσισα λοιπόν να αγοράσω την δισκογραφία τους. Πρώτα, λόγω οικονομικών της εποχής, σε βινύλιο ελληνικής κοπής το οποίο χρησιμοποιούσε τσίπικα εξώφυλλα και διέθετε μέτρια ποιότητα ήχου. Το φυσικό επόμενο βήμα ήταν το βινύλιο εισαγωγής. Βλέπετε τα αυθεντικά εξώφυλλα των δίσκων των Led Zeppelin δεν είναι απλώς εξώφυλλα αλλά καμώματα τέχνης. Επίσης η διαφορά ποιότητας ήχου σε σχέση με την ελληνική παραγωγή ήταν όχι μόνο προφανής αλλά χαώδης.
Μετά βγήκε φυσικά το CD και τα διάφορα remasters. Εκεί ομολογώ «κρατήθηκα» μέχρι τα πρώτα remasters. Η εμφάνιση και τα εξώφυλλα των CD, απογοήτευση. Η μικρή διάσταση του δίσκου δεν βοηθάει στο να αναδειχθεί η δουλειά που είχε γίνει. Επίσης δεν μπορώ μέχρι σήμερα να πω ότι τα CD προσέφεραν τεράστια διαφορά στην ηχητική εμπειρία σε σχέση με τα αυθεντικά βινύλια αλλά παρόλα αυτά η παντελής απουσία κλικ και η σταθερή ποιότητα αναπαραγωγής μετά από πολλά «παιξίματα» καθιστά τα CD απαραίτητα. Κάποια στιγμή βέβαια τα CD έγιναν ψηφιακά αρχεία mp3 με codec LAME και «πλήρη» ποιότητα 320 kbps/full stereo και μπήκαν στον server, στα mp3όφωνα και στα smartphone.
Τελειώσαμε; Χα, ούτε κατά διάνοια. Τα επόμενα remastered με άφησαν παγερά αδιάφορο μέχρι την αναγγελία του τελευταίου Limited Edition Super Deluxe Boxed Set για τα τρία πρώτα άλμπουμ των Led Zeppelin μέσα στο 2014. Ορίστε; Αυτή η συλλογή διαθέτει, εκτός των άλλων, νέα remasters σε βινύλιο 180 γραμμαρίων με τα αυθεντικά εξώφυλλα, CD και κάρτα για downloading του περιεχομένου σε ποιότητα 96kHz/24 bit(!!!). Τα νέα αυτά remasters φτιάχτηκαν από ψηφιακές μήτρες 192kHz/24 bit των αρχικών αναλογικών ταινιών δια χειρός του ίδιου του Jimmy Page. «Έπρεπε» να τα ακούσω. Το κόστος τσουχτερότατο, η συλλεκτική αξία μεγάλη. Ευτυχώς υπάρχουν τα δείγματα.

Όλη αυτή η ιστορία μου άφησε μία απορία: πόσες φορές είναι διατεθειμένος κάποιος να πληρώσει για το ίδιο περιεχόμενο σε διαφορετικές ποιότητες; Βινύλιο/CD/Hi-Res AUDIO, VHS/Laserdisc/DVD/Blu-ray/4K. Στο Blu-ray το UltraViolet χρησιμοποιεί το cloud για να καλύψει την ανάγκη αναπαραγωγής ταινιών από διαφορετικές συσκευές αλλά δεν είναι μία καθολικά αποδεκτή προσφερόμενη πρόταση-λύση. Στο συγκεκριμένο Limited Edition Super Deluxe Boxed Set προσφέρονται, έναντι σοβαρού τιμήματος όλες οι εναλλακτικές. Επανερχόμενος λοιπόν στους Led Zeppelin, ποιος είναι ο πιο όμορφος; Ποιο remaster και ποιο φορμά προσφέρει την πιο αξιόλογη ακουστική εμπειρία; και σε ποιο μέσο; Μήπως η ηλικία των ηχογραφήσεων δεν αναδεικνύει τις διαφορές; Μήπως τα μηχανήματα αναπαραγωγής δεν είναι αρκετά αναλυτικά; Μήπως δεν εκμεταλλεύονται ακόμα τα νέα ψηφιακά στάνταρτ; εσείς τι λέτε;

CD το αειθαλές: Αναμνήσεις από την ιστορία του πρώτου ψηφιακού μέσου

(Προσαρμογή από αρχικές δημοσιεύσεις στα περιοδικά RAM, HiTECH και ήχος εικόνα) 

Υποκύπτοντας από teenager ακόμα στον ανίατο ιό της χαϊφιντελίτιδας, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 κυνήγησα το όνειρό μου στην Εσπερία για να σπουδάσω Ηλεκτρονικός Μηχανικός. Βλέπετε όλα τα τεκταινόμενα στην σκηνή της υψηλής πιστότητας ελάμβαναν χώρα κυρίως στην Αγγλία, και ειδικότερα στο Λονδίνο που αποτελούσε το κέντρο των εξελίξεων. Μαζί με άλλους χίλιους «τρελούς», μέσω των συναντήσεων του AES (Audio Engineering Society), μέσω ακροάσεων σε ειδικούς χώρους – καταστήματα αλλά ακόμα και από τις «βιτρίνες» της Tottenham Court Road, είχα πρόσβαση σε ονειρικά μηχανήματα και ήχους. Πέρασα δε άπειρες ώρες διαβάζοντας περιοδικά σαν το Hi-Fi News και το Gramophone και συζητώντας για τον «σωστό» ήχο, την σημασία των μετρήσεων, και άλλα συναφή θέματα που μόνο οι άρρωστα φανατικοί του είδους θα μπορούσαν να ασχοληθούν.

Συχνά τότε οι συζητήσεις αναφέρονταν στις «ψηφιακές ηχογραφήσεις». Η λογική ήταν ότι στις ψηφιακές ηχογραφήσεις δεν υπάρχει μείωση της ποιότητας του σήματος κατά την μετέπειτα επεξεργασία. Επίσης «ενοχλητικά παρατράγουδα» όπως ο θόρυβος και η παραμόρφωση ήταν σημαντικά μειωμένα. Το ραδιόφωνο σαν μέσο μετάδοσης μουσικής στην Εσπερία διέθετε τότε απίστευτη ποιότητα ήχου και συχνότατα οι εξωτερικές ηχογραφήσεις ήταν ψηφιακές με ειδικούς μετατροπείς και αποθήκευση στο μόνο μέσο που διέθετε το εύρος φάσματος γιαυτή την δουλειά: την βιντεοκασέτα.

Μηχανήματα όπως το Sony PCM-F1 με αποθήκευση σε βιντεοκασέτα Beta έχουν μείνει στην ιστορία γιατί «έριχνε στα αυτιά» σε ποιότητα συγκρινόμενο με κασετόφωνα επιπέδου Nakamichi Dragon. Σκεφτείτε βέβαια ότι μιλάμε για εποχές προ Dolby S και HX Pro όπου ακόμα και οι κασέτες καθαρού μετάλλου θεωρούντο καινοτομία.

Συχνά - πυκνά επίσης έφταναν νέα για την ανάπτυξη μαγνητο-οπτικών δίσκων για χρήση αποθήκευσης των ψηφιακών ηχογραφήσεων και την εύκολη διάδοση τους στην αγορά. Ακουγόντουσαν τα ονόματα των συνήθων υπόπτων όπως των Philips, Sony, Pioneer, NEC και άλλων. Φανταστείτε λοιπόν το ειδικό βάρος που απέκτησε η ανακοίνωση της συνεργασίας της Philips με την Sony για την ανάπτυξη ενός καθαρά οπτικού δίσκου, του CD, όπου η μουσική θα αποθηκευόταν σε ψηφιακή μορφή. Πράγματι η παραγωγή των δίσκων αλλά και των players Compact Disc ξεκίνησε στα τέλη του 1982 στοχεύοντας αρχικά τους εραστές της κλασικής μουσικής.

Godzilla (2014): Επιστροφή στις ρίζες και απόλαυση από μία υπέρτατη ταινία καταστροφής

Ομολογώ ότι δεν είμαι αντικειμενικός κριτής. Ο Godzilla είναι από τους αγαπημένους χαρακτήρες των παιδικών μου χρόνων. Θερινό σινεμά με τον πατέρα μου, γρανίτα φράουλα και το «σαυράκι». Το 2014 ο Gojira επέστρεψε στο σπίτι του. Όχι ότι η ταινία του 1998 ήταν κακή. Κάθε άλλο. Το Blu-ray της έχει μπει πολλές φορές στο player. Απλά ήταν διαφορετική από την αρχική σύλληψη και λογική του Godzilla. O Godzilla του 2014 είναι όσο πιο κοντά είναι δυνατόν στον αρχικό «ήρωα». Τι και αν φαίνεται ότι πάχυνε λιγάκι; Περάσανε τα χρόνια, φυσικό είναι. Τι και αν το σενάριο δεν είναι ότι πιο δυνατό; Δεν χρειάζεται. Αυτό που προσφέρει ο Godzilla είναι μία από τις καλύτερες ταινίες απόλυτης καταστροφής με δράση που ξεκινάει το πρώτο λεπτό και τελειώνει με τους τίτλους του τέλους. Κλιμάκωση; Ποια κλιμάκωση; Καταστροφή από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν υπάρχει περίπτωση να βαρεθείτε με «κοιλιές» διαλόγων και γεμίσματα χρόνου. Σαν φαν του είδους, και όχι σαν κριτικός κινηματογράφου που δεν είμαι, σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να πάτε να δείτε την ταινία και εγγυημένα θα ξεφύγετε από την πραγματικότητα έστω και για δύο ώρες. 

Στο τεχνικό μέρος τώρα, αναφέρεται ότι η ταινία δεν έχει γυριστεί σε 3D αλλά έχει μετατραπεί μετά σε 3D. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι τα τρισδιάστατα εφέ της «προς τα έξω» δεν είναι έντονα. Δεν πέφτουν κτίρια και τούβλα πάνω στον θεατή. Δύο μόνο εναέρια πλάνα με πτήση ελικοπτέρου είναι έντονα και διαφορετικά αλλά δυστυχώς συνοδεύονται από τεχνουργήματα στην κίνηση. Το καλό είναι ότι στην αίθουσα που το είδαμε σε 3D (Village at the Mall, Αίθουσα 2) δεν υπάρχει η αίσθηση ότι λείπει το φως από τον προβολέα. Είναι ίσως η πρώτη ταινία εδώ και καιρό που δεν έχει την «γκρι χροιά» της απουσίας φωτεινότητας: Άριστο γράψιμο και των φωτεινών αλλά και των σκοτεινών πλάνων, εξαιρετική ανάλυση και ζωηρά χρώματα σε 3D που εντυπωσιάζουν. Δεν είναι υπερβολή να αναφέρω ότι η εμπειρία φτάνει σε απόδοση έναν σοβαρό βιντεοπροβολέα home cinema. Ναι, στις 500.000 ίντσες της οθόνης της κινηματογραφικής αίθουσας. Φταίει το γεγονός ότι έχει υποστεί την ειδική επεξεργασία για προβολή σε IMAX; Μπορεί. Η επιστροφή της απόλαυσης του κινηματογράφου; Σίγουρα. Ο ήχος είναι άλλη υπόθεση. Godzilla=μπάσο. Η κινηματογραφική αίθουσα δεν διαθέτει αβυσσαλέο μπάσο και όταν ανέβαιναν οι εντάσεις στα κόκκινα «έτριζαν οι τοίχοι». Θα προτιμούσαμε βαθύτερο και ακόμα πιο δυνατό μπάσο αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Συμπερασματικά, αξίζει να απολαύσετε τον Godzilla του 2014 στον κινηματογράφο και… που μπορούμε να παραγγείλουμε το Blu-ray; Κάτι μας λέει ότι θα συμπεριληφθεί στα δισκάκια αναφοράς.

By the way, επειδή το βλέπουμε να χρησιμοποιείται κατά κόρον από την βιομηχανία του θεάματος, ας καταρρίψουμε ένα μύθο: Τα ηλεκτρονικά που προορίζονται για στρατιωτική χρήση ΔΕΝ είναι ευπαθή σε ηλεκτρομαγνητικούς παλμούς. Από την δεκαετία του ‘80 μαθαίναμε στα εργαστήρια μικροηλεκτρονικής ότι οι συγκεκριμένοι υπολογιστές - τσιπάκια - τρανζίστορ κατασκευάζονται με διαφορετική διαδικασία παραγωγής όπου οι δεσμοί των ηλεκτρονίων δεν καταστρέφονται αν εκτεθούν σε ηλεκτρομαγνητικό παλμό. Το PC και το smartphone σας θα αχρηστευτεί αλλά ο υπολογιστής προδιαγραφών NATO ή το μαχητικό αεροπλάνο δεν θα επηρεαστεί. Καλές θεάσεις.

Περί αξιόπιστων σκληρών δίσκων

Προσπαθώ να θυμηθώ τα ονόματα των κατασκευαστών σκληρών δίσκων του παρελθόντος που είχαν κάνει την εμφάνιση τους στα εργαστήρια. Με αλφαβητική σειρά: Conner, Fujitsu, HP, Hitachi, IBM, Maxtor, Micropolis, Miniscribe, Quantum, Samsung, Seagate, Toshiba, Western Digital. Μμμ… δεν θυμάμαι απέξω άλλα. Από όλα αυτά τα ονόματα, μόνο τα τρία τελευταία αναφέρονται πλέον σαν ανεξάρτητοι κατασκευαστές. Σε αυτό το σημείο θα αναφέρω ότι ήμουν και παραμένω φαν των δίσκων της Western Digital. Όχι επειδή μου αρέσει το όνομα, ούτε γιατί τις παλαιότερες εποχές ήταν μία μικρή εταιρεία με θέματα. Η προτίμηση μου είχε να κάνει καθαρά με τα προϊόντα της. Από τις εποχές των πρώτων δοκιμών των σκληρών δίσκων, η WD ξεχώριζε γιατί προσέφερε ικανή ταχύτητα, άριστη συμβατότητα, μηδενικό θόρυβο, αυξημένη αξιοπιστία και ελάχιστη έκλυση θερμότητας. Μάλιστα, όντας οπαδός της ησυχίας και των HTPC, θα θυμηθώ ότι ο πρώτος σκληρός δίσκος με όριο ακουστότητας κάτω από τους ανεμιστήρες του κουτιού ήταν φτιαγμένος από την WD.

Συγκριτικά, η άλλη μεγάλη κυρία, η Seagate, στο παρελθόν διέθετε θορυβώδεις δίσκους που ζεσταίνονταν και είχαν θέματα αξιοπιστίας και συμβατότητας. Λέγοντας τα παραπάνω, παράλληλα θα παραδεχθώ ότι τα πρόσφατα μοντέλα της Seagate δεν υστερούν και επίσης ότι η τελική γνώμη του καθένα εξαρτάται πολύ από το ποια μοντέλα διαλέγει. Απλά έχω καλομάθει από τα Red, Black, Enterprise και Velociraptor και δύσκολα θα αλλάξω συνήθειες. Γιατί τα ανέφερα όλα αυτά;

Η Backblaze, εταιρεία που ειδικεύεται στο online backup, ανέβασε στο blog της μία δημοσίευση με τον πιασιάρικο τίτλο “What Hard drive Should I Buy?”. Αυτή η έρευνα βασίστηκε στους 27.000 σκληρούς δίσκους «απλών προδιαγραφών» που διαθέτει η εταιρία. Το αποτέλεσμα για τα απανταχού blog που δεν σκέφτονται παρά μόνο αναπαράγουν, ήταν ότι οι σκληροί δίσκοι της Seagate είναι αναξιόπιστοι. Το σωστό όμως είναι ότι τα συγκεκριμένα μοντέλα της Seagate που χρησιμοποιεί η συγκεκριμένη εταιρεία είναι αναξιόπιστα. Αν και θα μπορούσα να πω «τα έλεγα» και να συνεχίσω την προτίμηση μου στην WD τα πράγματα δεν είναι έτσι. Αν δείτε τα αποτελέσματα πιο προσεκτικά θα καταλάβετε ότι οι αρχικοί Seagate του 1,5ΤΒ όπως και οι απλοί πράσινοι της Western Digital δεν αντέχουν την «κακομεταχείριση» σε επίπεδο data center. Αυτό όμως δεν είναι κάτι νέο. Απλά επιβεβαιώνει τις δοκιμές που έχουν δείξει ότι δεν αντέχουν ούτε καν για χρήση server στο σπίτι ή την μικρή επιχείρηση. Ποιοι είναι οι ενδεδειγμένοι δίσκοι για server SOHO (Small Office Home Office); καλά αποτελέσματα έχουν δώσει μέχρι στιγμής οι πράσινοι – βίντεο και οι κόκκινοι της WD.

Παραδίνομαι! Πάρτε τα όλα…

Photo NSA

Δίχως αμφιβολία, ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στον χώρο της πληροφορικής τεχνολογίας το 2013 ήταν οι αποκαλύψεις Snowden περί «ιδιωτικότητας» των δεδομένων. Οι υποψιασμένοι «ήξεραν» ότι ανάλογες πρακτικές ήταν σε ισχύ εδώ και πολύ καιρό. Εξάλλου ακόμα και η ενδιαφέρουσα σειρά Person of Interest πέταγε, συχνά – πυκνά, καρφιά ντυμένα με τον μανδύα του φανταστικού. Οι αποκαλύψεις όμως του πρώην αναλυτή της NSA μέσω έγκριτων εφημερίδων και το κυνηγητό που ακολούθησε προσέφεραν έμμεση επιβεβαίωση του ότι όντως συμβαίνουν τα «σημεία και τέρατα» που αναφέρει.
Συμμεριζόμενος τις υποψίες και τις αναφορές περί παρακολουθήσεων για λόγους ασφαλείας και μη, ειδικότερα στον χώρο των κοινωνικών δικτύων τύπου Facebook, Twitter, LinkedIn και άλλων, τα χρησιμοποιούσα με φειδώ ή και καθόλου. Όμως μία από τις σειρές των αποκαλύψεων ξεχείλισε το ποτήρι. Στις 29 Δεκεμβρίου του 2013 το CNET ανάρτησε το άρθρο NSA reportedly planted spyware on electronics equipment του γνωστού και μη εξαιρετέου Dan Farber. Το άρθρο αυτό βασίζεται σε δημοσίευση του Der Spiegel και ούτε λίγο ούτε πολύ αναφέρει ότι η NSA μπορεί να τοποθετήσει προγράμματα malware παρακολούθησης στο firmware σκληρών δίσκων και router και στο BIOS υπολογιστών.

Ε, αυτό ήταν. Παραδίνομαι. Πάρτε τα όλα. Διαβάστε τα όλα. Και τις δημοσιεύσεις μου, και την λίστα των επαφών μου, και την δραστηριότητα μου. Τι έχω / μπορώ να κρύψω άλλωστε; Την ιδιωτική μου ζωή; Παραφράζοντας αυτό που είχε πει ο Peter Economides σε μία ομιλία του, τα κοινωνικά δίκτυα είναι το σύγχρονο καφενείο. Ο καθένας μπορεί να γράψει ότι θέλει και να το διαβάσει όποιος θέλει. Βέβαια όλα αυτά τα λεγόμενα και τα σχόλια δεν φεύγουν στον αέρα όπως στα φυσικά καφενεία αλλά μένουν για πάντα σαν το ψηφιακό αποτύπωμα του καθενός. Αυτό πολλοί το θεωρούν σαν «μία μικρή λεπτομέρεια» με την οποία δεν αξίζει να ασχοληθούν. Είναι όντως έτσι; Ο καιρός θα δείξει. Για την ώρα ενέδωσα, ασπάζομαι λοιπόν ενεργά τα τεκταινόμενα της κοινωνικής δικτύωσης ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα αφιερώνω στο σπορ μία ώρα από το τόσο πολύτιμο εικοσιτετράωρο της ημέρας μου. Που ξέρετε, μπορεί στο τέλος η εικονική ζωή να αποδειχθεί εξίσου ενδιαφέρουσα με την πραγματική ζωή ;).

Google Street View, Ελλάδα: Εντυπωσιακό, Συγκινητικό!

Μία φορά και ένα καιρό ήταν μία εταιρεία που βάλθηκε να αποτυπώσει όλους τους δρόμους και τα σπίτια. Έστειλε λοιπόν αυτοκίνητα αλλά και ανθρώπους με backpacks που ήταν εφοδιασμένα με κάμερες 360 μοιρών και φωτογράφησε το μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Όμως μία αρχή την έδιωξε κακήν κακώς γιατί προστάτευε τους πολίτες της. Μετά από διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων που κράτησαν χρόνια, η εταιρεία με την αρχή τα βρήκανε και η εταιρεία δημοσίευσε την αποτύπωση της μικρής αυτής χώρας. Για όσους δεν κατάλαβαν σε τι αναφερόμαστε η εταιρεία είναι η Google και η χώρα είναι η Ελλάδα.
Το Street View μέσω των Google Maps είναι γεγονός μιας και η Ελλάδα απέβαλε τις αγκυλώσεις της και αποτελεί πλέον την 56η χώρα όπου μπορεί κάποιος να περιηγηθεί μέσα από τον εικονικό κόσμο. Τα οφέλη για τον τουρισμό είναι προφανή και δεν χρειάζονται συζήτηση. Τα οφέλη γενικά από την προβολή σε όλο τον κόσμο εξίσου προφανή. Αυτό που δεν είναι προφανές είναι ο εντυπωσιασμός και η συγκίνηση που προκαλεί στον Έλληνα η περιήγηση στην Ελλάδα. «Το χωριό του θείου μου», «το σπίτι του κουνιάδου», «η ταβέρνα που φάγαμε τα απάκια», «η λίμνη που κάναμε μπάνιο», ήταν μερικά μόνο από τα σχόλια της ομήγυρης στην πρώτη ομαδική εκδρομή με το Street View. Μπορεί η πλειονότητα των φωτογραφιών να είναι από το 2011 όπου και πραγματοποιήθηκε ο μεγαλύτερος όγκος της φωτογράφησης αλλά αυτό δεν μειώνει σε τίποτα το αποτέλεσμα. Υπάρχει κάποια ιστορικότητα από τις πρώτες βόλτες του 2009 και του 2007 σε πιο περιορισμένες περιοχές, αλλά το νέο εδώ είναι ότι ο προγραμματισμός της Google περιλαμβάνει την λήψη «φρέσκων» φωτογραφιών μέσα στο 2014 ή στο 2015.
Θα μας επιτρέψετε να μην σας κουράσουμε άλλο και να μην επεκταθούμε στο θέμα αναφέροντας περισσότερες λεπτομέρειες. Αυτές μπορείτε να τις διαβάσετε στους ειδησεογραφικούς δικτυακούς τόπους που περιλαμβάνουν στις αναφορές τους τα δελτία τύπου και τα σχετικά βίντεο. Μία εικόνα είναι χίλιες λέξεις. Πατήστε το πορτοκαλί ανθρωπάκι στο Google Maps δείτε με κυανό χρώμα τους δρόμους από όπου έχει περάσει η κάμερα της Google, κάντε ζουμ στον χάρτη και απολαύστε. Οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Google για το εγχείρημα. Συναισθηματική αξία, ανεκτίμητη.

Πληροφορική του ενός και των χιλιάδων: ίδια γεύση

Πρόσφατα παρακολούθησα μία παρουσίαση σχετικά με τις λύσεις αποθήκευσης και δημιουργίας αντιγράφων ασφαλείας της HP, λύσεις που προορίζονται για μεγάλες επιχειρήσεις και τεράστιους όγκους δεδομένων. Εξαιρετικές προτάσεις με ρακάτα μηχανήματα - πακέτα με ειδικό hardware και λογισμικό, δεκάδες δίσκους, ταινίες και άλλα ωραία και ενδιαφέροντα. Η κεντρική ιδέα που μου έμεινε από όλα αυτά είναι ότι τελικά τα προβλήματα που έρχεται να λύσει η πληροφορική τεχνολογία είναι τα ίδια είτε πρόκειται για έναν χρήστη PC, είτε για μία εταιρία των 5 ατόμων είτε για μία επιχείρηση των χιλιάδων. Η μόνη διαφορά έχει να κάνει με την κλίμακα των λύσεων.